สวัสดีค่ะ
นี่อาจจะเหมือนกับกระทู้ระบายของเรา เพราะเรารู้สึกแย่กับตัวเองมากๆ
ตอนนี้อายุ 22 ปี ไม่มีอะไรน่าภาคภูมิใจสักอย่าง
งานอดิเรกก็ไม่มีนอกจากอ่านนิยาย
ทำอะไร พยายามแค่ไหน แต่ผลที่ได้คือขว้าน้ำเหลว
ตอนนี้กำลังเรียนปีสุดท้าย คณะวิทยาศาสตร์
ที่ทำให้เรารู้สึกแย่เอามากๆ คือ พรีเซนต์งาน เราเตรียมตัวไปอย่างดีแต่พอเจอคำถามเกี่ยวกับโปรเจ็กก็ไปไม่เป็น
อาจารย์ท่านดูผิดหวังกับตัวเรามากๆ แต่ที่คนที่ผิดหวังมากที่สุดคือตัวเราเอง
เราคิดว่าเราไม่เหมาะกับคณะนี้หรือเปล่า
คิดที่จะเรียนต่อแต่คนโปรไฟล์อย่างเราอาจจะไม่ดีพอที่จะเรียนหรือเปล่า
นึกภาพการทำงานในอนาคตไม่ออกเลยจริงๆค่ะ
อาจจะเหมือนกับให้ตัวเองน่าสงสารแต่ตอนนี้เราคิดอย่างนี้จริงๆ
เชื่อว่าพี่ๆเพื่อนๆหลายคนคนเคยประสบกับความรู้สึกเช่นนี้
ควรต้องทำยังไงให้ไม่ทับถมตัวเองมากไปกว่านี้
ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่าเกือบทุกวัน
รู้สึกว่าตัวเองขี้แพ้ ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยสักนิด
นี่อาจจะเหมือนกับกระทู้ระบายของเรา เพราะเรารู้สึกแย่กับตัวเองมากๆ
ตอนนี้อายุ 22 ปี ไม่มีอะไรน่าภาคภูมิใจสักอย่าง
งานอดิเรกก็ไม่มีนอกจากอ่านนิยาย
ทำอะไร พยายามแค่ไหน แต่ผลที่ได้คือขว้าน้ำเหลว
ตอนนี้กำลังเรียนปีสุดท้าย คณะวิทยาศาสตร์
ที่ทำให้เรารู้สึกแย่เอามากๆ คือ พรีเซนต์งาน เราเตรียมตัวไปอย่างดีแต่พอเจอคำถามเกี่ยวกับโปรเจ็กก็ไปไม่เป็น
อาจารย์ท่านดูผิดหวังกับตัวเรามากๆ แต่ที่คนที่ผิดหวังมากที่สุดคือตัวเราเอง
เราคิดว่าเราไม่เหมาะกับคณะนี้หรือเปล่า
คิดที่จะเรียนต่อแต่คนโปรไฟล์อย่างเราอาจจะไม่ดีพอที่จะเรียนหรือเปล่า
นึกภาพการทำงานในอนาคตไม่ออกเลยจริงๆค่ะ
อาจจะเหมือนกับให้ตัวเองน่าสงสารแต่ตอนนี้เราคิดอย่างนี้จริงๆ
เชื่อว่าพี่ๆเพื่อนๆหลายคนคนเคยประสบกับความรู้สึกเช่นนี้
ควรต้องทำยังไงให้ไม่ทับถมตัวเองมากไปกว่านี้
ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่าเกือบทุกวัน